"Το αγαπημένο παιδί της Μοναξιάς" είναι ένας σύγχρονος σπαραγμός για τα σκοτεινά και δύσβατα μονοπάτια της ανθρώπινης ψυχής, την ασφυκτική απομόνωση που μαστίζει την εποχή μας, και τη συναισθηματική στείρωση, στην οποία αναπόφευκτα οδηγούμαστε με κλειστά μάτια - αναντίρρητα. Ο κόσμος του βιβλίου κινείται με ιλιγγιώδη ταχύτητα από το υποθετικό στο τετελεσμένο, σε σημείο μάλιστα, που πολλές φορές δεν διακρίνεται το όνειρο από την πραγματικότητα και τελικά, ποια από τις δύο καταστάσεις παλεύει να "υποτάξει" ο ποιητής. 

Ξέρεις πόσες νύχτες ξόδεψα νά σέ περιμένω

κάτω ἀπό αὐτό τό ταβάνι

πού ἀπόψε καί τούς δυό μᾶς σκεπάζει

καί παράλογα μᾶς κρύβει

ἀπό τό φῶς τῶν ἀστεριῶν καί τό φεγγάρι;

Τό φεγγάρι - πού πολύ θά χαιρόταν νά μ’ ἔβλεπε μαζί σου.

Σάν κουρασμένο μοῦ φάνηκε τήν τελευταία φορά˙

χρόνια καί χρόνια ἐκεῖ ἐπάνω κρεμασμένο

νά προσπαθεῖ μάταια νά φωτίσει

τόση γκρεμισμένη ἀνθρωπότητα…